zagrała 29 postaci różnych władczyń. Cieszyła się powszechną popularnością wśród krytyków i widzów, dzięki którym czterokrotnie zwyciężyła w plebiscycie „Expressu Wieczornego” na najpopularniejszą aktorkę.
W 1939 zadebiutowała jako aktorka filmowa rolą niemieckiej agentki w filmie Eugeniusza Bodo Uwaga szpieg, który jednak nie został ukończony. Rozczarowana warunkami pracy na planie zdjęciowym ograniczyła występowanie w filmach. Na wielki ekran wróciła w latach 50. rolą Marii Kalergis w filmie historycznym Jana Rybkowskiego Warszawska premiera (1951).
Pozostałe przedsięwzięcia W dwudziestoleciu międzywojennym Andrycz interesowała się filozofią, alternatywnymi ruchami religijnymi oraz okultyzmem, uczęszczała m.in. na wykłady Polskiego Towarzystwa TeozoficznegoTomasz Krok, Afera teozofów. Siatka wywiadowcza mjr. Andrzeja Czaykowskiego (1949–1951), Instytut Pamięci Narodowej, Warszawa 2025, s. 271–272.. W czasie okupacji została uczennicą polskiego antropozofa i mistyka, Roberta Waltera z Komorowa, którego poznała w 1943 r. w mieszkaniu wolnomularza i oficera Abwehry Borisa SmysłowskiegoNina Andrycz, Bez początku, bez końca, Warszawa 2003, s. 91..