Pochodzący z 616 roku przekład harkleński jest dziełem Tomasza z Heraklei, biskupa Mabbug. Nie ma pewności w jakim stopniu jest to nowy przekład a w jakim rewizja przekładu filokseńskiego. Zawiera on uwagi i aparat krytyczny szczególnie częste w Dziejach Apostolskich, które mają duże znaczenie dla zachodniej recenzji tekstu; był on używany w liturgii i ulegał wielu zmianom. Przekład harkleński zachował się w rękopisach pochodzących z IX wieku. W całości wydał go J. White (Ox 1798–1803), a we fragmentach G.H. Bernstein (L 1853) i R.L. Bensly (C 1889).
Około 500 roku dokonano też przekładu na syropalestyński dialekt języka syryjskiego (syrpal). Przekład ten zachował się tylko we fragmentach jako lekcje czytane w trakcie nabożeństw u palestyńskich melchitów. Jego tekst wykazuje wpływy Targumów, reprezentuje tekst cezarejski i jest całkowicie niezależny od innych syryjskich przekładów. Został on wydany przez Agnes Smith Lewis (Lo 1897, C 1907) oraz P. de Lagarde’a (Gö 1892).