12 lipca, wykonując rozkaz ppłk. „Wilka” o koncentracji oddziałów okręgu w Puszczy Rydnickiej, mjr „Węgielny” ugrupował swoje brygady w dwie kolumny i około 18.00 rozpoczął marsz do pośredniego rejonu ześrodkowania: Krawczuny – Nowosiółki Płócienniszki – Korwieliszki. 36 Brygada maszerowała w kolumnie południowej. Jeszcze przed świtem 13 lipca brygada siłami głównymi rozlokowała się w Korwieliszkach.

Około 5.30 dowódca zgrupowania nr 2 mjr „Węgielny” przyjął pierwsze meldunki sytuacyjne od pododdziałów 1 Wileńskiej Brygady AK walczących w okolicach Krawczun. Kolejne informacje pochodzące od jeńców niemieckich i wycofujących się żołnierzy sowieckich oraz własna obserwacja terenu skłoniły go podjęcia walki z wycofującymi się oddziałami niemieckimi. Dowodząc ze wzgórza 177,6 w okolicach Nowosiółek Dolnych postawił 23 Brygadzie następujące zadanie: [...] zamknąć drogi wyjścia kolumnie nieprzyjacielskiej maszerującej wzdłuż Wilii z Wilna na zachód poprzez opanowanie wzgórza 129 Skałka – Iwanówka. Być gotowym do wsparcia 4 Brygady na wzgórzu 173,7 płd. m. Girule. Wystawić ubezpieczenie od strony Wilii W pierwszym rzucie na wroga uderzyła 4. i 23 Brygada. By spotęgować uderzenie, mjr „Węgielny” sięgnął też po swój odwód i wprowadził do walki najmłodszy oddział zgrupowania, 36 Brygadę „Żemjana”.