Teorie związane z kwantową teorią pola dają zwykle skończone i poprawne wartości wielkości mierzalnych, takich jak prawdopodobieństwa rozpraszania cząstek czy czasy życia układów złożonych jak nukleony, o ile założy się, że wartości parametrów modelu mają nieskończone wartości. Innymi słowy np. wartość parametru o wymiarze ładunku elektrycznego, reprezentującego ładunek na przykład elektronu musi mieć wartość nieskończoną, aby poprawnie opisać cząstki jądrowe i ich reakcje.
Nie jest to jednak problem fizyczny, gdyż wartości tego parametru nie jesteśmy w stanie zmierzyć. Pomiarowi podlega pewien efektywny „ładunek” który jest wynikiem „oddziaływania” (w formie matematycznego sprzężenia) pomiędzy parametrem o nieskończonej wartości i innych wielkości występujących w teorii. Owa wartość jest skończona i wynosi dokładnie czyli jest równa ładunkowi elementarnemu plus pewne poprawki wynikające z kwantowych własności próżni.
Innymi słowy: wychodzimy z teorii fizycznej zadanej przez pewien zespół parametrów i okazuje się, że fizycznie poprawne wyniki dostajemy, gdy z parametrem przejdziemy do granicy w nieskończoności. Jednocześnie wartości tych parametrów, które są mierzalne, okazują się uzyskiwać skończone wartości.