Do początku XVIII wieku Żydzi mogli się osiedlać na terytorium Szwecji jedynie po uprzednim przyjęciu wiary luterańskiej. W 1680 roku król szwedzki odrzucił – za namową konsystorza luterańskiego – prośbę grupy Żydów o pozwolenie na zamieszkanie w Sztokholmie bez porzucania judaizmu. Rok później dwóch z nich - Izrael Mendel i Mojżesz Jacob wraz z rodzinami (w sumie dwadzieścia osiem osób) przyjęło chrzest w Kościele Niemieckim w Sztokholmie w obecności króla Karola XI, jego żony Jadwigi Eleonory oraz wysokich urzędników państwowych i kościelnych. W 1718 roku pozwolono na osadnictwo ludności żydowskiej na terenie Szwecji bez konieczności konwersji na luteranizm. W kolejnych latach Żydzi otrzymali szereg przywilejów, mogli się jednak osiedlać jedynie w małych miasteczkach bądź na obszarach wiejskich. W 1782 roku wydano edykt zezwalający Żydom na osadnictwo – pod pewnymi warunkami – na całym terytorium królestwa oraz pełną swobodę w praktykowaniu religii. W 1890 roku Szwecję zamieszkiwało 3402 Żydów. Pomiędzy 1850 a 1920 rokiem przybyło do Szwecji wielu Aszkenazyjczyków z Rosji oraz ziem polskich co spowodowało wzrost liczebności szwedzkich Żydów do 6500. W okresie międzywojennym do Szwecji przybyła niewielka liczba Żydów z Austrii, Czechosłowacji i Niemiec.