Na tym okresie nie skończyła się jednak historia województwa w Rzeczypospolitej. Podobnie jak w przypadku województwa smoleńskiego, województwo czernihowskie tytularnie istniało do końca I Rzeczypospolitej. Król nadal mianował wojewodę, kasztelana i urzędników ziemskich. Szlachta zbierała się na sejmikach przeniesionych do Włodzimierza, gdzie wybierała tytularnych posłów (ich liczbę zwiększono nawet do sześciu). Taka sytuacja stała się okazją dla sporej grupy zaradnych ludzi do przedostania się do stanu szlacheckiego.
thumb|upright|Herb województwa czernihowskiego Pierwszym wojewodą czernihowskim, mianowanym w 1635 roku, był późniejszy hetman polny koronny Marcin Kalinowski. Wśród następnych wojewodów byli: Stefan Bieniewski, Fryderyk Falkerzamb (fundator kościoła pw. Świętej Trójcy na warszawskim Solcu, za namową Marysieńki Sobieskiej), Franciszek Jan Załuski (właściciel pałacu w Falentach), Józef Remigian Potulicki (w latach 1732–1734), Ludwik Wilga, mianowany w 1783 r., ostatni wojewoda czernihowski.
Tytularnym urzędnikiem województwa czernihowskiego był Tadeusz Czacki, którego Stanisław August Poniatowski mianował w 1785 r. starostą nowogrodzkim siewierskim.
Zobacz też podział terytorialny Rzeczypospolitej Obojga Narodów
Przypisy