W latach następnych próbował bezskutecznie znaleźć sobie kawałek Śląska, w którym mógł spędzić resztę swojego burzliwego żywota. Wysunął pretensje do Ścinawy, interweniował u Władysława Jagiellończyka i Jana Olbrachta (u którego nawet bawił na dworze w Poznaniu) w sprawie zwrotu księstwa głogowskiego – bez widocznego jednak rezultatu.
Ostatnie lata życia spędził pod opieką zięciów w wydzielonym z ich dzierżaw Wołowie, gdzie zmarł 22 września 1504 roku do końca tytułując się księciem żagańsko-głogowskim. Został pochowany w tamtejszym kościele parafialnym.
Jan II był żonaty z Katarzyną, córką księcia opawskiego Wilhelma, z którą miał pięć córek: Małgorzatę (żonę Mikołaja Banffyego z Lendavy, magnata węgierskiego, a później Jana Hampo, również arystokraty pochodzącego z Węgier), Salomeę (żonę Albrechta Ziębickiego, potem Jana Kurzbacha, barona milickiego), Jadwigę (żonę Jerzego Ziębickiego, potem zamężną z czeskim magnatem Zygmuntem Wartenbergiem z Lipy), Annę (żonę Karola I Podiebradowicza) i wreszcie Barbarę (klaryskę w Strzelinie).
Jan Szalony był postacią dosyć kontrowersyjną, przez niektórych historyków chwaloną za ambicje, przez innych ganioną za awanturnictwo i szalone pomysły.
Przodkowie Dziadkowieks. żagański
Henryk VIII Wróbel
(1357–1397)
∞1388
Katarzyna opolska
(ok.