Akt podpisał składający na nim swoje pieczęcie, Andrzej IV Bniński, Biskup Poznański. Wiele lat upłynęło od czasu sporządzenia aktu erekcyjnego i należy przypuszczać, że i w historii parafii w Kałuszynie niejedno się wydarzyło.
W roku 1563 do parafii należało 11 wsi szlachty osiadłej i 16 wsi szlachty zagrodowej. Pierwszy kościół modrzewiowy, z fundacji Stanisława Kałuskiego, przetrwał przeszło cztery wieki, mimo że nie oszczędziły go burze dziejowe i częste pożary miasta (prawa miejskie Kałuszyna sprzed 1662 r., potwierdził król August II Mocny na sejmie grodzieńskim w 1718 r.).
Aż do roku 1718 Kałuszyn pozostawał wsią, gdyż według akt dawnych dopiero w tym roku dziedzic Kałuszyna, Orzecki uzyskał od króla Augusta II przywilej założenia miasta.
Pierwszy kościół przetrwał prawie cztery wieki, mimo że nie oszczędziły go burze dziejowe. Miasto było trzykrotnie terenem walk podczas powstania listopadowego. Ostatecznie odrestaurowany w roku 1873 kosztem Kazimierza Rudzińskiego, wojewody mazowieckiego, dziedzica Kałuszyna i jego następnych kolatorów.