Wyzwolenie (1982) i Wesele (1984 i 1991) Stanisława Wyspiańskiego, Zemsta Aleksandra Fredry (1983 i 1988), Romulus Wielki Friedricha Dürrenmatta (1985) oraz Rewizor Nikołaja Gogola (1989).

Na początku lat 80. część środowiska aktorskiego aktywnie wspierała „Solidarność”. Kazimierz Dejmek dystansował się od politycznej działalności aktorów. Wchodził w skład rady krajowej PRON. W czasie stanu wojennego występował w obronie represjonowanych twórców, jednak nie poparł zorganizowanego przez środowisko aktorskie bojkotu Telewizji Polskiej. Jego postawa w tym czasie była niejednokrotnie krytykowana zarówno przez władze, jak i przez część środowisk teatralnych związanych z opozycją. Sam reżyser unikał jednoznacznego opowiedzenia się za którąś ze stron konfliktu. Wyrazem tej postawy były udział w pracach Rady Konsultacyjnej przy przewodniczącym Rady Państwa Wojciechu Jaruzelskim w latach 1986–1989 oraz objęcie w 1988 funkcji prezesa kontrolowanego przez władze Związku Artystów Scen Polskich (podczas gdy działał także nielegalny ZASP skupiający artystów związanych z opozycją).