Otto Meissner, również Meißner (ur. 13 marca 1880 w Bischwiller, zm. 27 maja 1953 w Monachium) – niemiecki urzędnik i prawnik, doktor prawa, jako szef Kancelarii Prezydenta Rzeszy przez cały okres istnienia Republiki Weimarskiej zdobył znaczne wpływy w otoczeniu Eberta i Hindenburga. Stanowisko zachował pod rządami Hitlera, jednak pozbawiony wpływów. Został też ministrem rządu. Po II wojnie światowej w procesach norymberskich sądzony i uniewinniony.
Życiorys Meissner był synem urzędnika pocztowego. Studiował prawo w Strasburgu w latach 1898-1903, gdzie został członkiem Braterstwa Młodzieży Studiującej (Burschenschaft) Germania. Następnie uczył się w Berlinie i w roku 1908, w wieku 28 lat, uzyskał tytuł doktora prawa w bawarskim Erlangen. Później został urzędnikiem w kolejach państwowych Reichsbahn w Strasburgu. W latach 1915–1917 brał udział w I wojnie światowej – służył w pułku piechoty. Do roku 1919 był bardziej aktywny za linią frontu, na początku w Bukareszcie w Rumunii, a następnie w Kijowie, by później służyć jako rzecznik interesów rządu ukraińskiego.