Zaimek W odmianie zachowuje się tak, jak części mowy, które zastępuje. Odmienne zaimki to: zaimek rzeczowny (np. ja, ona, ktoś, nikt, nic) – odmienia się przez przypadki i liczby (jak rzeczownik), ale w przypadku zaimka on również przez rodzaje (on → rodzaj męski, ona → rodzaj żeński, ono → rodzaj nijaki, oni → rodzaj męskoosobowy, one → rodzaj niemęskoosobowy) zaimek przymiotny (np. mój, twój, ten, tamten, inny) o dmienia się jak przymiotnik przez przypadki, liczby i rodzaje; zaimek liczebny (np. ile, tyle) – odmienia się jak liczebnik przez przypadki i rodzaje. Nieodmienne Przysłówek (np. ładnie, wszędzie, jutro);
Zaimek przysłowny (np. jak? – tak; gdzie? – tam; kiedy? – kiedyś; którędy? – tamtędy; skąd? – stamtąd; dokąd? – tam);
Przyimek (np. w, z, u);
Wykrzyknik (np. ach!, hej!, halo!, hura!, bęc!);
Partykuła (np. czy, no, że, niech, by, nie);
Spójnik (np. i, lecz, ale, oraz).
Cechy gramatyczne słów Liczby W języku polskim są dwie liczby – pojedyncza i mnoga. Nieliczne zachowane formy liczby podwójnej pełnią funkcje liczby mnogiej, szczególnie w określeniach części ciała występujących parami. Można np.