Po tym czasie zakładano ostrożnie cięciwę i stopniowo przyzwyczajano go znowu do napinania.
Budowa łuku refleksyjnego z XVII w. Podstawowym materiałem było drewno jesionowe lub wiązu górskiego (brzostu). Łuk otrzymywał lekko zakrzywiony kształt refleksyjny przez prażenie, a następnie przez naginanie i suszenie celem zachowania uzyskanej krzywizny. Od strony grzbietowej łęczyska drewnianego przyklejano pasmo ścięgniste, a następnie nakładano luźno lub klejem umocowano pasmo rogowe. Cały łuk owijano ściśle cienką, gładką, skórą koloru brązowego, zeszytą wzdłuż brzuśca. Podkładka płócienna przyklejona od spodu skórki po stronie grzbietowej łuku chroniła ją od zniszczenia przez tarcie pasma rogowego podczas pracy łuku. Na zgięciach, w okolicy zaczepów na cięciwę (rogów), dwie skuwki z cienkiej blachy mosiężnej wzmacniały w tym miejscu ramiona i służyły również jako podkładki pod cięciwę. Na majdan nakładano skuwkę z blachy miedzianej. Metalowe wzmocnienia pokrywały wzdłuż wszystkie ornamenty rytowane. Długość po linii krzywej – ok. 145 cm.