Charakterystyczne bardzo silne wygięcie końców ramion łuku ku przodowi pozwala na szybsze skrócenie cięciwy w momencie wyrzutu strzały, co bardzo przyspiesza lot i zwiększa siłę przebicia. Dlatego też strzały wyrzucone z łuków refleksyjnych lub retrofleksyjnych znacznie przekraczają donośność łuku prostego.
thumb|Wojownik scytyjski – widoczny łuk w gorytos przy pasie z lewej strony.
Sposoby noszenia Kołczan ze strzałami na pasie u prawego boku ukośnie do tyłu z lotkami ku górze. Łuk (broń) w futerałach (sajdak, łubia lub gorytos) na plecach lub przy pasie u lewego boku.
Łuk refleksyjny w Polsce W Polsce w XVI-XVIII w. broni tej używała jazda lekka wołoska, tatarska, kozacka (później walcząca jak pancerni), wolentarze, Kozacy zaporoscy, i czasem husaria. Uważany był też, obok szabli, za jeden z atrybutów szlachty.
Przypisy
Bibliografia Wielka historia Polski. Tom I, 2004, . Włodzimierz Kwaśniewicz, Leksykon broni białej i miotającej, Dom Wydawniczy Bellona, Warszawa 2003. Jerzy Werner, Polska broń. Łuk i kusza, Ossolineum 1974. David Nicolle, Wiaczesław Szpakowski, Kałka 1223. Najazd Mongołów Czyngis-chana na Ruś, przeł. Tomasz Basarabowicz, z serii: „Kampanie” t. 3, Osprey Publishing, Kraków 2008, s. 28-29, . Witold Świętosławski, Uzbrojenie koczowników Wielkiego Stepu w czasach ekspansji Mongołów (XII-XIV w.), Łódzkie Towarzystwo Naukowe, Łódź 1996, .
Kategoria:Łuki i kusze