Przez kilka kadencji był członkiem Komitetu Nauk Politycznych Polskiej Akademii Nauk.

W pracy naukowej zajął się teorią i socjologią polityki, totalitaryzmem, przekształceniami rosyjskiego systemu politycznego, rosyjską myślą polityczną, problematyką państwa w polskiej myśli socjalistycznej okresu międzywojennego i globalizacją. Twórca koncepcji antynomicznych typów idealnych. Koncepcja ta umożliwiła sytuowanie na continuum pomiędzy tymi antynomicznymi typami tych wszystkich bytów, procesów i zdarzeń, które spełniają w jakimś stopniu istotnościowe cechy jednego z tych typów idealnych. Zgodnie z nią w im większym stopniu spełniane są dane cechy istotnościowe, tym bliżej danego typu idealnego się znajdują.

Działalność społeczna i polityczna W latach 1977–1981 był członkiem Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Od 1980 był jednym z organizatorów i twórców programu Komisji Konsultacyjno-Porozumiewawczej Podstawowych Organizacji Partyjnych (tzw. struktur poziomych w PZPR). W latach 1980–1986 współpracował z pismem „Colloquia Communia”. W 1981 zakładał na UMK Klub Myśli Politycznej Nierzeczywistość. Po wprowadzeniu stanu wojennego podjął współpracę z podziemnymi strukturami NSZZ „Solidarność”. Działał w toruńskim Komitecie Obrony Więzionych za Przekonania.