Wacław żagański (ur. 1420–1434, zm. 29 kwietnia 1488 we Wrocławiu) – książę żagański w latach 1439–1449, sprawujący władzę wspólnie z braćmi i matką; w latach 1449–1472 książę na Przewozie wraz z młodszym bratem; w 1476 zrzekł się praw do Głogowa.
Życiorys Pochodzenie Wacław był trzecim pod względem starszeństwa po Baltazarze i Rudolfie synem księcia żagańskiego Jana I i Scholastyki, córki elektora saskiego Rudolfa III. Urodził się po roku 1420, a przed 1434. W chwili zgonu ojca mógł być niepełnoletni, jednak tylko młodszego od niego brata Jana (ur. 1435) określono w źródłach jako chłopca pozostającego pod opieką matki i braci, co sugeruje większą różnicę wieku między nimi. Imię otrzymał być może na cześć stryja, księcia krośnieńskiego i świebodzińskiego Wacława. Miał trzech braci i sześć sióstr.
Panowanie Po śmierci ojca (zm. 1439) wraz z Baltazarem, Rudolfem i Janem oraz matką współrządził księstwem żagańskim. W 1449 roku, w wyniku podziału, otrzymał razem z Janem Przewóz wraz z przyległościami. Z uwagi na prawdopodobne ograniczenie umysłowe nie uczestniczył w życiu politycznym i nigdy się nie ożenił.