Konflikt eskalował, do czego przyczyniła się zarówno postawa imperialistycznych czynników w rządzie japońskim, które poczytywały sytuację wywołaną incydentem z 7 lipca jako okazję do ostatecznego rozprawienia się z „problemem chińskim” i przerzucenia wojsk na inne kierunki przyszłej ekspansji, a także ambicje chińskich przywódców z Czang Kaj-szekiem na czele, którzy pragnęli zakończyć pasmo nieustannych upokorzeń w polityce zagranicznej trwających od początku lat 30.
thumb|Most Marco Polo obecnie 27 lipca Japończycy bez wypowiedzenia wojny rozpoczęli regularną ofensywę przeciwko wojskom chińskim w regionie Pekinu. Do ranka 31 lipca prawie bez walk padł Pekin, a 30 lipca po krótkiej, lecz nieco bardziej stanowczej obronie obronie – Tiencin. Wraz z upadkiem dwóch największych miast na północy Chin, cała Nizina Chińska stanęła otworem przed japońskimi dywizjami zmechanizowanymi, które zajęły ją do końca roku. Chińskie armie były odtąd w ciągłym odwrocie aż do ciężko wywalczonego zwycięstwa w bitwie o Tai’erzhuang wiosną 1938 roku.
Pamięć W 1987 roku most został odrestaurowany, a w jego pobliżu zbudowano Muzeum Wojny Antyjapońskiej, upamiętniające miejsce wybuchu wojny chińsko-japońskiej.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Bitwy wojny chińsko-japońskiej (1937–1945) Kategoria:Bitwy w historii Chin Kategoria:Bitwy w historii Japonii Kategoria:Prowokacje Kategoria:1937 w Azji Kategoria:Bitwy w 1937