Otrzymał stanowisko prosektora w Lipsku-Dösen w 1919 roku, gdzie otrzymał nowo zbudowane laboratorium. W 1925 roku został profesorem, pracował na tym stanowisku do 1936 roku. Pracował później w Klinice Chorób Nerwowych w Lipsku. W 1943 roku jego dom został zniszczony podczas nalotów. Po zakończeniu II wojny przez 2,5 roku pracował w Naumburg (Saale), w 1946 roku powrócił do Lipska i pozostał tam do śmierci w 1955 roku. Wspomnienie o nim napisali Julius HallervordenHallervorden J. Professor Hugo Kufs. Nervenarzt 27, 132 (1956) i J. Suckow.
W swojej pracy zajmował się neuropatologią choroby Alzheimera, Niemanna-Picka i von Hippla-Lindaua. W latach 1925, 1929 i 1931 opisałÜber eine Spätform der amaurotischen Idiotie und ihre heredofamiliären Grundlagen. Zeitschrift für die gesamte Neurologie und Psychiatrie, 1925, 95: 169-188.Kufs H. Über einen Fall von spätester Form der amaurotischen Idiotie mit dem Beginn im 42 und Tod im 59 Lebensjahre in klinischer, histologischer und vererbungspathologischer Beziehung. Zeitschrift für die gesamte Neurologie und Psychiatrie, 1931, 137: 432-448 trzy przypadki choroby spichrzeniowej, określanej dziś jako choroba Kufsa. W 1928 roku opisał rodzinne występowanie naczyniaków jamistych [OMIM 116860]Kufs H.