W 1520 roku Wit Stwosz wykonał dla kościoła NMP drewniany krucyfiks ufundowany przez rajców miejskich Mikołaja Wickla i Augustyna Tichtla. W 1663 wtórnie przeniesiony do kościoła św. Sebalda i usytuowany pomiędzy wykonanymi przez Stwosza figurami Marii i Jana Ewangelisty, uzupełniając tym samym zdekompletowaną Grupę Ukrzyżowania, datowaną na 1506-08. Od strony ikonograficznej krucyfiks jest syntezą dwóch typów przedstawień Chrystusa na krzyżu, typu dolorystycznego (z uwzględnieniem autentyczności cierpienia) oraz dawnego typu triumfalnego (nienaturalne dostosowanie układu ciała Chrystusa do układu krzyża, ukazanie symptomów życia m.in. otwarte oczy). Od strony stylistycznej dzieło łączy późnogotycką tradycję z twórczością norymberczyka Albrechta Dürera.