Kościół późnoromański Metryka kościoła sięga XII wieku. Wówczas wzniesiono pierwszy romański kościół z dwunawową kryptą, poświęcony świętemu Piotrowi. Następnie w latach 1225–1230 i 1273 powstała późnoromańska świątynia w formie dwuchórowej, trójnawowej bazyliki z transeptem, oraz dwoma wieżami flankującymi chór zachodni. Oba chóry były zamknięte poligonalnie. Wzorcem dla kościoła była katedra w Bambergu, powtórzono szereg motywów z jej architektury (m.in. dwuchórowy układ, poligonalne zamknięcia tychże chórów, wielokondygnacyjne, kwadratowe w planie wieże z portalami prowadzącymi do naw bocznych etc.). Zachowały się do dziś z tegoż okresu chór zachodni, cztery dolne kondygnacje wież, elewacje nawy głównej.
Kościół gotycki
W 1309 rozpoczęto poszerzanie naw bocznych. Prace trwały do 1350 roku, podczas których wzniesiono bramy Trzech Króli (po stronie południowej) i Panieńską (po stronie północnej) z portalami o bogatej dekoracji architektoniczno-rzeźbiarskiej. Ze względu na wzrost kultu patrona miasta, św. Sebalda w latach 1361–1371 powstał potężny trójnawowy, halowy chór wschodni. Powstał on w miejscu wyburzonego późnoromańskiego transeptu i chóru wschodniego. Rozbudowę tę łączy się ze strzechą Parlerów i patronatem cesarza Karola IV. Rozwinięto schematy zastosowane przez Parlerów w kaplicy św.