W 1368 na mocy układu zawartego przez króla Polski Kazimierza Wielkiego i margrabiego Ottona V Leniwego ziemia wałecka została przyłączona do Polski i leżała w Wielkopolsce w Koronie Królestwa Polskiego, a miasto Wałcz stało się miastem królewskim. Następnie jako wiano jego córki Elżbiety ziemia wałecka darowana została księciu Bogusławowi V. Król potwierdził także przywilej miejski dla Wałcza, a w zamku osadził swojego starostę. Miasto stało się ośrodkiem klucza dóbr królewskich i jako siedziba starostwa była oddawana w zarząd tenutariuszom. W latach 1374–1377 jako spadek Wałcz przypadł księciu szczecińskiemu Kazimierzowi IV słupskiemu. 17 kwietnia 1378 miasto spłonęło doszczętnie, wraz z otaczającym je ostrokołem i kościołem. W 1409 po raz kolejny miasto spalili krzyżacy, ocalał tylko zamek. W 1443 miasto leżało w powiecie poznańskim Korony Królestwa Polskiego. W 1450 król Polski Kazimierz Jagiellończyk zwolnił mieszczan wałeckich od płacenia ceł w Królestwie.