Pacjent nazywany był początkowo „małym Herbertem”, następnie „małym Hansem”, pod tym ostatnim mianem trafił do historii psychoanalizy.

Powstanie historii choroby Na historię choroby „małego Hansa” powołuje się Freud również w innej swej wczesnej pracy, w której posłużyła mu ona za punkt wyjścia – w studium O dziecięcych teoriach seksualnych (1908). Freud zawarł w niej swe najważniejsze, omawiane w tym studium, teorie na temat seksualności dziecięcej. Historia choroby, opublikowana pierwotnie w „Jahrbuch für psychoanalytische und psychopathologische Forschungen” pojawia się jako „podana do druku przez Freuda”, ale nie jako praca jego autorstwa. Dopiero w VIII tomie Gesammelte Schriften z 1924 roku, zawierającym opis 5 przypadków, Freud dodał przypis, w którym wyjaśnił, że studium przypadku małego Hansa opublikowane zostało po uzyskaniu wyraźnej zgody jego ojca.

Freud wykorzystał później historię choroby małego Hansa jako podstawę do refleksji na temat istoty lęku, zamieszczonych w IV i VII rozdziale pracy Hemmung, Symptom und Angst (1926). Odwołuje się do niej również w związku z omawianiem kwestii totemizmu i fobii przed zwierzętami w IV rozprawie, rozdział III Totem i tabu (1912–1913).