Henryk IV (II) Wierny (żagański) (ur. w 1291 lub 1292, zm. 22 stycznia 1342 w Żaganiu) – książę żagański 1309–1342, 1309–1312 współrządy z braćmi z Konradem i Bolesławem nad całością (z wyjątkiem Głogowa), 1312–1317 z Janem i Przemkiem w wyniku podziału nad Żaganiem i Ścinawą, 1312–1314 z Janem i Przemkiem współrządy w księstwie poznańskim, 1317–1321 w wyniku podziału rządy nad Żaganiem i 1318–1321 nad Głogowem, wraz z bratem Przemkiem, 1321 ostateczny podział w wyniku którego książę żagański, od 1329 dziedziczny lennik czeski. Na wielu dokumentach tytułował się dziedzicem Królestwa Polskiego (Heres Regni Polonie).
Henryk IV był najstarszym synem księcia głogowskiego Henryka III i Matyldy brunszwickiej. Przydomek Wierny pojawia się już we współczesnych mu XIV-wiecznych kronikach. Ojciec do wielkiej polityki przygotowywał pierworodnego już od najmłodszych lat, zabierając Henryka jako cztero- i pięcioletnie dziecko w 1296 na rokowania pokojowe z księciem kujawskim Władysławem Łokietkiem do Krzywinia. Układ tam wówczas zawarty był niezwykle obiecujący dla młodego Henrykowica, gdyż zobowiązał Łokietka pod presją militarną Głogowczyka do usynowienia syna konkurenta, co miała zabezpieczyć dziedzictwo książąt głogowskich.