Sama konstrukcja utworów jest dość schematyczna, choć daje się zauważyć większą niż w przypadku UK hardcore skłonność do eksperymentowania.
Istotna różnica pomiędzy brytyjską a fińską szkołą freeform hardcore polega z jednej strony na większej różnorodności stosowanych przez Finów brzmień, z drugiej zaś na tym, że w produkcji UK freeformu większy nacisk kładzie się na efektowne (często euforyczne) refreny; w FINRG dość typowe jest opieranie całej kompozycji na mniej zaakcentowanym, za to obecnym przez cały lub prawie cały utwór motywie. Trudno tu jednak mówić o regule - obie sceny intensywnie się przenikają.
Równie niewyraźny jest podział pomiędzy freeformem a UK hardcore, gdyż coraz więcej produkcji wykazuje typowe cechu obu tych gatunków. Wątpliwości takie pojawiają się głównie w przypadku utworów o rozbudowanym i "kwaśnym" brzmieniu, ale wykorzystujących pełne partie wokalne i mających prostą, UK hardcore'ową strukturę. Innym trudnym do sklasyfikowania przypadkiem są utwory surowe, bez zaakcentowanego refrenu czy wyraźnej linii melodycznej (np. część produkcji z wytwórni Thin'n'Crispy).