Hans Berger (ur. 21 maja 1873 w Neuses pod Coburg, zm. 1 czerwca 1941 w Jenie) – niemiecki lekarz neurolog i psychiatra, jeden z twórców elektroencefalografii.
Życiorys Studia medyczne odbył na uniwersytecie w Jenie, tytuł doktora medycyny otrzymał w 1897 roku. W 1900 roku został asystentem Ottona Binswangera, profesora katedry neurologii i psychiatrii Uniwersytetu. Tam, razem z Oskarem Vogtem i Korbinbaiem Brodmannem zajmował się badaniami nad lateralizacją funkcji mózgu. Został profesorem w 1906 roku i zastąpił Binswangera w 1919 roku. Później został wybrany rektorem Uniwersytetu w Jenie (1927–1928) i ostatecznie profesor emeritus psychologii w 1938 roku.
Po wybuchu II wojny światowej, załamany jej konsekwencjami, popełnił samobójstwo przez powieszenie 1 czerwca 1941.
Dorobek naukowy Pierwszy zapis EEG zarejestrowany przez Bergera|thumb Wśród wielu jego zainteresowań naukowych na polu neurologii znajdowały się krążenie mózgowe, temperatura mózgowia i psychofizjologia. Największym wkładem Bergera do neurologii i medycyny w ogóle były pionierskie badania nad aktywnością elektryczną mózgu człowieka, które położyły fundamenty pod współczesną elektroencefalografię.