Istotą realizmu magicznego jest właśnie element niejasności, który ma pobudzać do tworzenia samodzielnych interpretacji.
W Europie Środkowej realizm magiczny często wyrażał negację sztuki modernistycznej lub awangardowej, był próbą powrotu do konserwatywnego ładu. Do jego przedstawicieli należeli Giorgio de Chirico, Alberto Savinio, Alexander Kanoldt i Adolf Ziegler. Realizm magiczny jest ściśle powiązany z onirycznymi przedstawieniami surrealizmu i neoromantyzmu we Francji. Termin ten jest również używany w kontekście niektórych amerykańskich malarzy lat 40. i 50. XX w., w tym Paula Cadmusa, Philipa Evergooda i Ivana Albrighta.
Ze stylem tym łączy się czasem nazwiska Rene Magritte’a i Paula Delvaux, najczęściej wymienianych wśród malarzy surrealistycznych. Przestrzeń u Magritte’a jest dużo bardziej absurdalna niż u Willinka; Delvaux natomiast wzbudza podobny niepokój, co twórca realizmu magicznego. Na płótnach Delvaux dominującym motywem są nagie kobiety wtapiające się w pejzaż, przy czym nigdy nie dowiemy się, dlaczego się tam znalazły, i czemu właściwie służy ich obecność.
Płynna jest granica między realizmem magicznym a malarstwem metafizycznym, zwłaszcza w malarstwie de Chirico, którego puste, wyludnione, klasycyzujące przestrzenie budzą podobne wrażenia, co miejskie pejzaże Willinka.
Przypisy
Kategoria:Kierunki w malarstwie Kategoria:Realizm w malarstwie