Dwa punkty zdają się być dla reformacji najważniejsze: Wszelka tradycja musi opierać się na Piśmie świętym i być „sądzona” według Pisma. Duchowni nie mogą posiadać żadnej, nawet względnie niezależnej władzy nauczania. Według Mackeya, najbardziej przeciwny tradycji kościelnej był Marcin Luter, inni reformatorzy byli bardziej umiarkowani w swej krytyce:
W swej książce O rozwoju doktryny chrześcijańskiej Jan Henryk Newman udowadniał, że zmiana i rozwój są oznaką życia i doskonałościWarszawa 1957, s. 65. Według Mackeya, w dążeniach reformatorskich doszło do naruszenia tego prawa rozwoju. Pragnąc wrócić do domniemanego „Złotego Wieku” chrześcijaństwa, stanu pierwotnej czystości, zapoznali prawdę, że tradycja Kościoła z konieczności zawiera w sobie zmianę lub rozwój, z zachowaniem istotnych prawd i praktyki chrześcijańskiej. Ogólnie jednak, teologia reformacji nigdy do końca nie negowała zasady tradycji. Współcześnie wielu autorów podkreśla jej znaczenie. Według Daniela Jenkinsa każda grupa chrześcijańska ostatecznie rządzi się jakąś tradycją: