Bitwa pod Wolf Moutain – starcie zbrojne, które miało miejsce 8 stycznia 1877 roku pomiędzy wojskami Stanów Zjednoczonych wspieranymi przez indiańskich zwiadowców a plemionami Lakotów i Szejenów. Bitwa była częścią Wojny o Black Hills.
Tło Po klęsce George’a Custera w bitwie nad Little Bighorn, tylko nieliczna grupa Indian Siuksów (Lakotów) i Szejenów wróciła do rezerwatów – głównie po to, aby przeczekać zimę lub uzupełnić zapasy. Generał Nelson Miles z połączonymi siłami piechoty, kawalerii i artylerii kontynuował kampanię przeciwko Indianom Równin, do grudnia 1876 roku pokonując w kilku potyczkach wojowników Siedzącego Byka. Podobne sukcesy w walce z Szejenami Tępego Noża odniósł Ranald Mackenzie. Wówczas na czas zimy Szalony Koń poprosił wojsko o pokój, jednakże zabicie jego delegatów przez wojskowych zwiadowców z plemienia Crow spowodowało, że Indianie zerwali rozmowy i rozpoczęli serię ataków, które zmusiły Milesa do opuszczenia garnizonu.