thumb|240px|Grób Piotra Kona na Starym Cmentarzu w Łodzi Piotr Kon (ur. 22 kwietnia 1865 w Warszawie, zm. 22 lutego 1937 w Łodzi) – adwokat pochodzenia żydowskiegoJulian Tuwim: Wspomnienia o Łodzi. Wiadomości Literackie, nr 33, 1934 r., obrońca w procesach działaczy ruchu robotniczego na ziemiach polskich zaboru rosyjskiego; działacz Organizacji Radykalnej Inteligencji „Wolność” w ŁodziMaria Nartonowicz-Kot: Polski ruch socjalistyczny w latach 1927–1939. Łódź, 2001. s. 217. . W dziejach łódzkiej palestry uznawany za jednego z jej najwartościowszych przedstawicieli.
Dzieciństwo i młodość Urodził się w Warszawie w rodzinie mieszczańskiej. Po ukończeniu gimnazjum podjął studia prawnicze w Warszawie i Petersburgu, które ukończył zdobywając tytuł adwokata przysięgłego. Pracował jako sędzia śledczy w Moskwie, do kraju wrócił w 1892 roku osiadając w Łodzi.
Działalność adwokacka pod zaborami W procesach sądowych był obrońcą robotników oskarżonych o działalność polityczną, m.in. uczestników buntu tkaczy łódzkich w 1892 roku. Szczyt działalności Kona przypadł na lata 1905–1909„Ilustrowana Republika”, dziennik z 11 czerwca 1929 r., czas tzw. Rewolucji 1905 r., kiedy to bronił m.in.