Teoretycznie w UTF-8 ten sam znak można zapisać na kilka sposobów. Przykładowo znak ASCII / (ukośnik) można by zapisać jako: 0, 1100000 10, 11100000 1000000 10, 11110000 10000000 1000000 10. Stanowi to zagrożenie bezpieczeństwa m.in. dla serwerów, które sprawdzają obecność znaku / w ścieżkach. Z tego powodu standard UTF-8 przewiduje, że poprawny jest wyłącznie najkrótszy możliwy sposób zapisu, a każdy program musi odrzucać znaki zapisane dłuższymi sekwencjami niż minimalna.
Przykład Kodowanie na podstawie znaku euro €: Znak € w Unicode ma oznaczenie U+20AC. Zgodnie z informacjami w poprzednim podrozdziale taka wartość jest możliwa do zakodowania na 3 bajtach. Liczba szesnastkowa 20AC to binarnie 0010 0000 1010 1100 po uzupełnieniu wiodącymi zerami do 16 bitów, ponieważ tyle bitów trzeba zakodować na 3 bajtach w UTF-8. Kodowanie na trzech bajtach wymaga użycia w pierwszym bajcie trzech wiodących bitów ustawionych na 1, a czwartego na 0 (1110…). Pozostałe bity pierwszego bajtu pochodzą z najstarszych czterech bitów kodowanej wartości w Unicode, co daje (1110 ), a reszta bitów dzielona jest na dwa bloki po 6 bitów każdy (…). Do tych bloków dodawane są wiodące bity 10, by tworzyły następujące 8-bitowe wartości 10 i 10). W ten sposób rezultatem są trzy bajty w postaci 1110 10 10, co w systemie szesnastkowych przyjmuje