W ostatnich dwóch dekadach XIX wieku jego twórczość nie znajdowała uznania w Akademii Sztuk Pięknych, ani wśród krytyków sztuki. Jedynym stałym mecenasem Wrubla pozostawał Sawwa Mamontow, dzięki któremu artysta trafił do środowiska twórców i krytyków, którzy później utworzyli grupę związaną z czasopismem Mir iskusstwa. Jego dzieła regularnie pojawiały się na wystawach organizowanych przez to środowisko oraz na retrospektywach Siergieja Diagilewa. Na początku XX wieku malarstwo Wrubla stało się integralną częścią rosyjskiego modernizmu.
28 listopada 1905 roku, za swoje osiągnięcia artystyczne, Wrubel otrzymał tytuł akademika malarstwa. To prestiżowe wyróżnienie zbiegło się jednak z ostatecznym zakończeniem jego działalności twórczej.
Wczesne lata (1856–1880) Pochodzenie thumb|Anna Basargina-Wrubel (ok. 1859) Wrubelowie należeli do rosyjskiego rodu szlacheckiego o polskich korzeniach – nazwisko wywodzi się od polskiego słowa „wróbel”. Pradziadek artysty, Anton Antonowicz, pochodził z Białegostoku, gdzie pełnił funkcję sędziego. Dziadek, Michaił Antonowicz (1799–1859), był zawodowym wojskowym i emerytowanym generałem dywizji. Dwukrotnie żonaty, miał trzech synów i cztery córki. W ostatniej dekadzie życia sprawował obowiązki atamana nakaźnego Astrachańskiego Wojska Kozackiego.