W 1932 roku na podstawie napisanej pod kierunkiem Edwarda Taylora rozprawy: Naprawa pieniądza włoskiego uzyskał stopień doktora nauk ekonomiczno–politycznych na Wydziale Prawno–Ekonomicznym UP. W latach 1936–1939 prowadził wykłady ze skarbowości w Wyższej Szkole Handlowej, którą w 1938 roku przekształcono w Akademię Handlową. Kilkakrotnie przebywał we Włoszech czego rezultatem była jego praca pt. Faszyzm i włoski system podatkowy. Działacz Stronnictwa Narodowego w okresie międzywojennym. W Warszawie spędził lata okupacji niemieckiej, gdzie w 1942 habilitował się na Tajnym Uniwersytecie Ziem Zachodnich, wykładając na nim również ekonomię polityczną, skarbowość i prawo skarbowe. Uczył także w tajnym gimnazjum w Milanówku, niekiedy udostępniając w tym celu własne mieszkanie. W czasie wojny napisał dwie prace: Fiskalne metody polityk populacyjnej i Xiążę-Minister Franciszek Xawery Drucki-Lubecki 1778–1846. Ta druga 656-stronicowa monografia została opublikowana w 1946 (Wydawnictwo S. Arcta, Warszawa), zyskała opinię unikatowego opracowania z historii polskiej skarbowości.