USS Saufley (DD-465) (następnie DDE-465, EDDE-465) – amerykański niszczyciel typu Fletcher z okresu II wojny światowej. Nazwany imieniem pułkownika Richard C. Saufleya, pioniera w wykorzystaniu lotnictwa w US Navy.
Historia Stępkę pod USS „Saufley” położono 27 stycznia 1942 w stoczni Federal Shipbuilding. Okręt został wodowany 19 lipca, wszedł do służby 29 sierpnia 1942. Po wejściu do służby okręt uczestniczył w misjach eskortowych na wodach przybrzeżnych wschodniego wybrzeża Stanów Zjednoczonych.
9 września opuścił bazę w Norfolk i udał się w rejon południowego Pacyfiku, gdzie miał wspomóc US Navy w walce z Japonią. 9 grudnia 1942 przybył do Nowej Kaledonii, tam został przydzielony do sił walczących o Guadalcanal. Pierwszym zadaniem okrętu była eskorta udających się do Guadalcanal transportów z zaopatrzeniem. Okręt patrolował wody wokół wyspy, a także ostrzeliwał znajdujące się tam japońskie pozycje. Po wycofaniu się Japończyków w lutym 1943 z Gudalcanal wziął udział w zajęciu Wysp Russella. W marcu „Saufley” powrócił do misji patrolowych i przeciwpodwodnych. 15 września 1943, eskortując konwój udający się do Espiritu Santo, zlokalizował japoński okręt podwodny RO-101. W wyniku pięciu ataków przeprowadzonych za pomocą bomb głębinowych japoński okręt został zmuszony do wynurzenia się na powierzchnię.