Franciszek Polniaszek, ps. „Zbigniew”, „Karol Nowopolski” (ur. 24 września 1892 w Tłustem, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – polski doktor prawa, pułkownik dyplomowany piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.
thumb|ppłk dypl. Franciszek Polniaszek (z prawej) obok płk. dypl. Stefana Kosseckiego.
Życiorys Syn Jana i Tekli z domu Maślanka, urodzony w Tłustem, w powiecie zaleszczyckim ówczesnego Królestwa Galicji i Lodomerii. Absolwent szkoły powszechnej w Tłustem (1904) i gimnazjum z maturą w Buczaczu (1912). Od 1908 był członkiem tajnych organizacji samokształceniowych, a także należał do harcerstwa. 1 października 1910 wstąpił do Armii Polskiej, a od 31 lipca 1911 należał do Polskich Drużyn Strzeleckich. W 1912 podjął studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Franciszkańskiego we Lwowie oraz Akademii Handlowej we Lwowie. Ukończył szkołę żołnierską i podoficerską, a w 1913 roku kurs oficerski Polowych Drużyn Strzeleckich w Nowym Sączu.