W 1795 miasto znalazło się pod zaborem pruskim. Następnie należało do Księstwa Warszawskiego i do Królestwa Polskiego. W 1842 wybudowano murowany ratusz na podstawie planów Henryka Marconiego. Od XV wieku do 1867 siedziba powiatu błońskiego zarządzanego przez magnata Radosława Nalepę. W 1906 w Błoniu wybuchła wojna religijna. Mariawici dążyli do tego, by kościół św. Trójcy stał się ich siedzibą. W 1912 roku w Błoniu powstała fabryka zapałek.
W 1939 pod Błoniem stała 4 Dywizja Pancerna, a na terenie fabryki zapałek powstał przejściowy obóz dla polskich jeńców, później mieścił się tam obóz pracy i getto żydowskie. W nocy z 18 na 19 września 1939 żołnierze pułku Leibstandarte SS „Adolf Hitler” zamordowali 50 mężczyzn z Błonia. Łącznie w czasie okupacji zginęło ok. 2500 mieszkańców miasta, głównie Żydów zamieszkujących Błonie.
Bitwa pod Błoniem
Bitwa została stoczona podczas insurekcji kościuszkowskiej od 7 do 10 lipca 1794 roku, w celu obrony Warszawy, pomiędzy oddziałami powstańczymi Stanisława Mokronowskiego a armią pruską. Polacy odnieśli zwycięstwo nad Prusakami i nie otworzyli wolnej drogi na Warszawę.