W 1915 roku Carrier prowadził badania nad indukcją powietrza, która pozwala zmniejszyć ilość powietrza nawiewanego do pomieszczenia, a tym samym zmniejszyć koszty inwestycyjne i eksploatacyjne instalacji klimatyzacji, w tym samym roku rozpoczął trwające do 1920 roku doświadczenia nad wytwornicami wody lodowej. W wyniku badań stwierdzono, że stosowane wtedy urządzenia wymagały specjalistycznej obsługi i były zacofane technologicznie. W innych gałęziach przemysłu zaczęto już odchodzić od stosowania agregatów tłokowych. Ich rolę przejęły turbiny i pompy odśrodkowe. Dodatkowym problemem był amoniak stosowany jako czynnik chłodniczy, który jest toksyczny i niebezpieczny w użyciu. W 1920 roku podjęto decyzję o konstrukcji nowego urządzenia chłodniczego opartego na nowym czynniku chłodniczym i z kompresorem odśrodkowym z napędem bezpośrednim. Jedynym czynnikiem chłodniczym spełniającym założenia konstrukcyjne – nietoksyczność, wysoką temperaturę wrzenia itd. – był dielene C2H2Cl2 produkowany jedynie w Niemczech. Pomysł konstrukcji nowego typu urządzeń chłodniczych napotkał na dodatkowy problem, którym było finansowanie produkcji urządzeń. Ze względu na zawyżone koszty zakupu nowego agregatu, w styczniu 1921 roku na corocznym zjeździe, postanowiono rozpocząć własną produkcję.