Łatwo dopatrzeć się kolejnego autoportretu. Spośród wielu przejawów ludzkiej aktywności w technokratycznym społeczeństwie, Jung nie unika również tematu intymności, wyraźnie wydzielając ją między drapieżną pornografią a subtelną erotyką. Ta druga obecna jest w niemalże każdej pracy, określa zakres twórczych poszukiwań i filiacji z przeszłością europejskiego malarstwa. Stąd u artysty nawiązania do biblijnych motywów i walki płci: półnagi Dawid kontra Bath-Seba, uwspółcześniony Herod w dygnitarskim mundurze kontra Salome, Holophernes z obciętą głową kontra Judyta, cherlawy Samson w pospolitej bluzeczce kontra Dalila oraz Adam kuszony przez Ewę. Wszystkie te kobiety w ostatecznym rachunku wygrywają. Jung dokonał ciekawego przełomu, sfeminizowania starych motywów poprzez erotykę – to nie siła mężczyzn zmienia świat, dokonują tego kobiety bezwzględnie wykorzystujące własną seksualność. Dokładną analizę twórczości Karla Otto Junga przedstawił w swoich książkach Volker Hoffmann „Karl Otto Jung als Radierer” (Memmingen 1987) oraz „Der Maler Karl Otto Jung. Monographie”.