Codex Angelicus, oznaczany symbolami Lap albo 020 (Gregory-Aland), α 5 (von Soden) – grecki kodeks uncjalny Nowego Testamentu, paleograficznie datowany na IX wiek. Kodeks przystosowany został do czytań liturgicznych. Jest rzadko cytowany we współczesnych wydaniach greckiego Nowego Testamentu ze względu na reprezentowanie bizantyńskiej tradycji tekstualnej. Krytycy tekstu uważają go za pozbawiony wartości, natomiast cieszy się pewnym zainteresowaniem ze strony tłumaczy biblijnych.

Opis Kodeks zawiera 189 pergaminowych kart (27 na 21,5 cm) z tekstem Dziejów Apostolskich, Listów powszechnych i Listów Pawła, z dwoma lukami (Dz 1,1-8,10 i Hbr 13,10-25). Tekst pisany jest w dwóch kolumnach na stronę, 26 linijek na kolumnę. Występują inicjały dwóch wielkości. Małe inicjały pisane są na czarno, wielkie inicjały pisane są w kolorach.

Kodeks zawiera prolegomenę, teksty wykorzystywane do czytań liturgicznych są oznakowane, zawiera noty marginalne, na końcu zaś każdej z ksiąg biblijnych w subscriptio podano liczbę stychów (στιχοι) w danej księdze. Na końcu każdego z Listów Pawła znajdują się adnotacje, skąd i do kogo list został wysłany. Stosowany jest Aparat Eutaliusza.