Kodeks badali i opisywali: Bianchini, Wettstein, Scholz, Tischendorf, Tregelles i Scrivener. Tekst kodeksu kolacjonowali Wettstein, Scholz i Tregelles. Wettstein wciągnął kodeks na swoją listę rękopisów Nowego Testamentu i oznakował go przy pomocy siglum M. Scholz opublikował Synaksarion i Menologion kodeksu. Dean Burgon zaobserwował, że „Harmonia Ewangelii” jest tego samego typu, co w Kodeksie Bazylejskim. Gregory w 1908 roku dał dla kodeksu siglum 021.
XIX-wieczni krytycy oceniali tekst kodeksu jako dobry (Tregelles, Scrivener), XX-wieczni krytycy uznali jego tekst za mało wartościowy i nieprzydatny w odtwarzaniu oryginalnego tekstu czterech Ewangelii (V kategoria Alanda). Russell Champlin badał tekst Ewangelii Mateusza kodeksu i jego relację do rodziny tekstualnej E. Badania Champlina oraz Wissego wskazały, że jest on pomocny jedynie dla odtworzenia historii tekstu bizantyńskiego.
Jest rzadko cytowany we współczesnych krytycznych wydaniach greckiego tekstu Nowego Testamentu. Tekst kodeksu był cytowany w UBS3, jednak UBS4 cytuje go tylko w aparacie krytycznym, m.in. w tekście Pericope adulterae.