Autor potraktował jednak utwór nie tyle jako powieść, co historyczne studium, życząc czytelnikom w słowie wstępnym, „aby tyle znaleźli przyjemności w czytaniu tego studyum, ileśmy, kreśląc go, doznali; prosiemy ich jednak, by nie zapominali, że im wcale nie obiecujemy powieści…”. Jest więc ona faktycznie zbeletryzowanym opisem panowań kolejnych okrutników na tronie wczesnocesarskiego Rzymu, wzbogaconym dodatkową wiedzą o epoce, podaną w typowy dla Kraszewskiego dydaktyczny sposób wpleciony w powieściową fabułę. Zawarty w epilogu (rozdz. XVII) i kończący utwór opis śmierci Nerona znalazł replikę w zakończeniu późniejszej od niej Quo vadis Henryka Sienkiewicza (1896).

Zobacz też Rzym za Nerona Za Tyberiusza na Capri

Przypisy

Bibliografia Marceli Kosman: Na tropach bohaterów „Quo vadis”. Warszawa: Książka i Wiedza, 1998, s. 17–19

Kategoria:Powieści historyczne Józefa Ignacego Kraszewskiego Kategoria:Powieści z 1860 Kategoria:Utwory literackie o starożytnym Rzymie