Wczesna historia kodeksu jest nieznana. Wiadomo tylko, że w 1655 znajdował się w klasztorze Watopedi na górze Athos. Z uwagi na zamiar przystąpienia do prac nad nowym przekładem Biblii, nazwanym później Biblią moskiewskąBiblię moskiewską wydano w 1663., kodeks został w 1655 przywieziony przez mnicha Arseniusza Suchanowa do Moskwy (wraz z innymi rękopisami) na prośbę patriarchy Nikona. W 1724 rękopis został uwzględniony w katalogu Atanazego Schiady. Przechowywany był w bibliotece Świętego Synodu (XCVIII). Od 1920 rękopis przechowywany jest w Państwowym Muzeum Historycznym w Moskwie (V.9, S.399).
F.C. Gross dostarczył wybór niektórych wariantów dla Wettsteina. Wettstein wykorzystał je w swoim wydaniu Nowego Testamentu, oznaczając je symbolem 87. Tekst rękopisu został skolacjonowany przez Matthaei w latach 1779 i 1783. Matthaei nadał mu też siglum V oraz opublikował pierwsze facsimile. Konstantin von Tischendorf posłużył się dziełem Matthaei w swoim wydaniu Novum Testamentum. Minuskułowy tekst Ewangelii Jana w przeszłości był klasyfikowany jako osobny rękopis. Griesbach umieścił go wśród minuskułów na pozycji 87. swojej listy, Scholz – na 250. Scrivener i Gregory włączyli go do kodeksu V (później 031). Gregory w 1908 dla całego rękopisu dał siglum 031. William Hatch opublikował jego facsimile w 1939.