communica[vit?]”.
thumb|Noty uczynione na papierze przez Tregellesa w 1846 i Brudera w 1882 Gdy był przechowywany w Ingolstadt, Joseph Dobrovsky przejrzał niektóre jego partie tekstu w Ewangelii Łukasza i Jana oraz przesłał wybór niektórych jego wariantów tekstowych dla Griesbacha, na potrzeby jego wydania Nowego Testamentu (wydany w 1796). Tekst rękopisu został niedokładnie skolacjonowany przez Scholza. Ponownie skolacjonowali go Tischendorf w 1844 i Tregelles w 1846 roku, którzy następnie uzgodnili wyniki swojej pracy.
Dean Burgon badał rękopis w 1872 roku, a Johannes Bruder w 1882 roku. Burgon opublikował jego faksymile, było ono jednak na tyle słabej jakości, że Scrivener opublikował nowe faksymile w 1883 roku. Gregory badał rękopis dwukrotnie, w 1887 i 1888 roku. Za drugim razem sprawdził kolejność kart w rękopisie. Heinrich Joseph Vogels opublikował faksymile kodeksu w 1929 roku, William Hatch w 1939.
Na listę rękopisów Nowego Testamentu wprowadził go Griesbach, nadając mu siglum X. Griesbach nie widział rękopisu, bazował na opisie sporządzonym przez Josepha Dubrovskyego. Hermann von Soden nadał mu siglum A3. W 1908 roku Gregory nadał mu siglum 033.
Rękopis był cytowany w UBS3, jest rzadko cytowany w NA26, NA27 i UBS4.