Hermann von Soden zaklasyfikował go do Ir, w której – jego zdaniem – stosunek elementu bizantyjskiego do cezarejskiego ma wynosić jak dziewięć do jednegoSoden, Die Schriften des Neuen Testaments... (Göttingen 1902), t 2, 1170-1180, 1238-1242.. Grupa jest bliska dla rodziny E. Kurt Aland zaklasyfikował tekst kodeksu do Kategorii V. Frederick Wisse Sodena Ir określił jako grupę Λ. Tischendorfianus III jest najstarszym i najważniejszym przedstawicielem tej grupy, dlatego określona została przy pomocy symbolu Λ, który również służy za symbol kodeksu.
Tischendorf obliczył, że w tekście Jana 5,1-36 kodeks w 17 miejscach 13 razy zgadza się z Alexandrinus, dwukrotnie z Vaticanus, raz z Kodeksem Efrema, i raz z kodeksami: G, H, M, U, V.
Sporne teksty Kodeks zawiera tekst Pericope adulterae (J 7,53-8,11), ale na marginesie wiersza 8,11 zawiera kwestionujący scholion: τα οβελισμενα εν τισιν αντιγραφαις ου κειται, ουδε Απολιναριου εν δε τοις αρχαις ολα μνημονευουσιν της περικοπης ταυτης και οι αποστολοι παντες εν αις εξεθεντο διαταξεσιν εις οικοδομην της εκκλησιας (oznaczone przez obelus w niektórych kopistach, Apollinary w starożytności, argumentował, że wszyscy apostołowie przeznaczyli ten tekst dla budowania kościoła)K.v. Tischendorf, Anecdota Sacra et Profana (Leipzig 1861), s.