Kodeks Petropolitański, łac. Codex Petropolitanus (Gregory-Aland no. Π albo 041) ε73 (von Soden) – grecki kodeks uncjalny Nowego Testamentu, paleograficznie datowany na IX wiek. Rękopis jest niemal kompletny, tylko niewielka część jego kart zaginęła. Grecki tekst kodeksu reprezentuje bizantyjską tradycję tekstualną. Wraz z Kodeksem Cypryjskim należy do tekstualnej rodziny П, o bliskiej relacji do Kodeksu Aleksandryjskiego i innych późnych kodeksów uncjalnych. Przechowywany jest w Petersburgu, cytowany w krytycznych wydaniach greckiego Nowego Testamentu.
Opis Zachowało się 350 pergaminowych kart (14,5 na 10,5 cm) rękopisu, z niemal pełnym tekstem czterech Ewangelii. Karty ułożone zostały w quarto. Tekst ewangeliczny zawiera niewielkie luki w (Mt 3,12-4,17; 19,12-20,2; Łk 1,76-2,18; Jan 6,15-35; 8,6-39; 9,21-10,3); teksty Marka 16,18-20 i Jana 21,22-25 zostały uzupełnione późniejszym minuskułowym tekstem z XII wieku. Po tych uzupełnieniach brakuje 77 wierszy w Ewangelii Mateusza i Jana.
Tekst pisany jedną kolumną na stronę, 21 linijek w kolumnie. Litery są małe, opatrzone zostały przydechami i znakami akcentowymi.