Na listę rękopisów Nowego Testamentu wciągnął go Tischendorf. W 1908 roku Gregory nadał mu siglum 041. Badaniem charakteru tekstualnego rękopisu w Ewangelii Marka zajmowała się Silva Lake (1937), Jacob Geerlings przeprowadzał takie badania w Ewangelii Łukasza (1962) i Ewangelii Jana (1963), natomiast Russel Champlin przeprowadził takie badania w Ewangelii Mateusza (1964). Badania te potwierdziły, że Petropolitanus jest najlepszym reprezentantem rodziny Π i jest pokrewny dla Kodeksu Aleksandryjskiego, jakkolwiek od niego nie pochodzi.
Tischendorf sporządził pierwszy jego opis, wykorzystał go w swej synopsie czterech Ewangelii z 1864 roku oraz w ósmym wydaniu swego Nowego Testamentu (Editio octava critica maior) z 1865 roku, nadając mu siglum Π. Rękopis jest wykorzystywany we współczesnych wydaniach greckiego Nowego Testamentu. Warianty Petropolitanus cytowane były w UBS3, natomiast UBS4 nie cytował ich. Jest rzadko cytowany w 26. i 27. wydaniu Nestle-Alanda (NA26, NA27). Został wykorzystany w Synopsis Quattuor Evangeliorum Alanda.
Obecnie przechowywany jest w Rosyjskiej Bibliotece Narodowej (Gr.