W 1984 roku wystartował na igrzyskach olimpijskich w Sarajewie, zajmując 35. miejsce w biegu indywidualnym oraz dziesiąte w sprincie. Razem z Wasiljewem, Šalną i Bułyginem zdobył złoty medal w sztafecie. Brał również udział w igrzyskach w Calgary cztery lata później, gdzie zajął 18. miejsce w sprincie, a w biegu indywidualnym był piąty.
W zawodach Pucharu Świata zadebiutował 23 lutego 1983 roku w Anterselvie, zajmując siódme miejsce w biegu indywidualnym. Tym samym już w swoim debiucie zdobył pierwsze punkty. Na podium zawodów tego cyklu pierwszy raz stanął 1 marca 1983 roku w Oberhofie, odnosząc zwycięstwo w tej samej konkurencji. W kolejnych startach jeszcze dziesięć razy plasował się w czołowej trójce, odnosząc sześć zwycięstw: 14 lutego 1985 roku w Ruhpolding ponownie triumfował w biegu indywidualnym, a 12 stycznia 1985 roku w Mińsku, 21 lutego 1987 roku w Canmore, 19 stycznia 1990 roku w Anterselvie, 27 stycznia 1990 roku w Ruhpolding i 3 lutego 1990 roku w Walchsee był najlepszy w sprintach. Najlepsze wyniki osiągnął w sezonie 1984/1985, kiedy zajął drugie miejsce w klasyfikacji generalnej. Rozdzielił wtedy Franka-Petera Roetscha i Petera Angerera z RFN.