Brak w Karcie postanowień wyraźnie odnoszących się do takich operacji pokojowych powodował, że niekiedy była kwestionowana ich legalność.
Pogląd o użyteczności operacji pokojowych w określonych warunkach jest powszechnie przyjęty wśród państw członkowskich Narodów Zjednoczonych. Należy zatem uznać, że obecnie istnieje wyraźny – konsensus co do prawa Narodów Zjednoczonych do podejmowania operacji pokojowych oraz co do tego, że ich podstawą są szerokie kompetencje przyznane Narodom Zjednoczonym, a zwłaszcza Radzie Bezpieczeństwa, w działaniu na rzecz pokoju i bezpieczeństwa międzynarodowego.
Zarysował się także consensus co do podstawowych cech operacji pokojowych i warunków, w jakich powinny być podejmowane:
Pod względem zadań i charakteru sił uczestniczących operacje pokojowe można podzielić na: misje obserwacyjne – misje międzynarodowe, które składają się w większości z nieuzbrojonych oficerów, operacje pokojowe w ścisłym znaczeniu, obejmujące lekko uzbrojone oddziały piechoty z koniecznymi elementami wsparcia logistycznego.