Dejnecy () – radykalny ruch ludowy (1657–1665) na Ukrainie, szczególnie na Polesiu i Ukrainie Lewobrzeżnej, wymierzony przeciwko uciskowi ekonomicznemu i uprzywilejowanej pozycji szlachty, starszyzny kozackiej i bogatego mieszczaństwa.
Etymologia Dejneka – buntownik chłopski, przedstawiciel szeregowego kozactwa, czerni. Początkowo słowo kojarzone z ruskim de ne jakij „lada jaki“, obecnie wywodzone z języka tureckiego: dejnek – kij, stąd dejneki – „czerń uzbrojona w kije, drągi“ (pogardliwe określenie słabo uzbrojonych buntowników utworzone przez starszyznę kozacką).
Nazwiska Od wyrazu dejneka pochodzą polskie, ukraińskie, białoruskie i rosyjskie nazwiska: Dajneka, Dajneha, Dajneho, Dajneko, Dejneka, Dejneko, Dejneha, Dejnekin, Dejnikin. Powstanie dejneków 1657–1658 Powstanie chłopskie przeciwko rosnącemu uciskowi społeczno-ekonomicznemu na lewobrzeżnej Ukrainie w latach 1657–1658. Ośrodkiem wystąpienia stała się Połtawszczyzna. Jesienią 1657 r. wybuchło powstanie ludowe. Powstańcy żądali przywrócenia tzw. wolności kozackich: prawa swobodnego pędzenia wódki, swobody polowań i rybołówstwa, swobody przechodzenia na Zaporoże i wybierania hetmana przez czarną radę. Na czele powstania stanęli S. Dowhal (С. Довгаль), I. Dowhal (І. Довгаль), M. Stryżna (М. Стрижна), I. Iskra (І. Іскра), M. Zełenski (М.Зеленський).