Publikował również w piśmie ZPP „Nowe Widnokręgi”. W 1 Armii Wojska Polskiego dosłużył się stopnia majora.
Od 1944 należał do Polskiej Partii Robotniczej, z ramienia której w latach 1945–1947 był posłem do Krajowej Rady Narodowej. W 1948 był delegatem na Zjazd Zjednoczeniowy, na którym powstała Polska Zjednoczona Partia Robotnicza. Był w niej zastępcą kierownika Wydziału Propagandy Komitetu Centralnego (do 1949) i zastępcą członka KC (do 1950).
Zorganizował i redagował naczelny organ PKWN, jakim była gazeta codzienna „Rzeczpospolita”. Założył w 1944 tygodnik „Odrodzenie”, którego prowadzenie powierzył Karolowi Kurylukowi. To na jego łamach w styczniu 1945 Borejsza opublikował swój programowy artykuł Rewolucja łagodna, w którym składał polskiej inteligencji ofertę współpracy przy budowaniu powojennego życia kulturalnego. Wokół „Odrodzenia” udało się zgromadzić znanych później debiutantów: Julię Hartwig, Annę Kamieńską, Jacka Bocheńskiego i Zygmunta Kałużyńskiego. Na jego łamach publikowali również autorzy o uznanych już wówczas nazwiskach. W 1948, na fali zmian w polityce kulturalnej, Borejsza przejął redagowanie „Odrodzenia” i kierował nim do 1950, a więc do momentu, w którym doszło do połączenia tego pisma z „Kuźnicą” i utworzenia „Nowej Kultury”.