Gento., Genton. (V w. n.e.) – drugi syn Genzeryka, króla Wandalów..
Odgrywał istotną rolę u boku swego ojca. Może o tym świadczyć wymienienie go przez Prokopiusza z Cezarei wśród imion uczestników bitwy morskiej pod Kartaginą (468) w której Wandalowie walczyli z ekspedycją cesarstwa wschodniorzymskiego, pod wodzą Basiliskosa, szwagra cesarza Leona I.. Gento dowodził częścią lub całością floty wandalskiej podał jedynie, bez wskazania tej konkretnej bitwy, że był notowany w źródłach jako jeden z dowódców wojsk, podobnie jak inni członkowie rodu.. Być może w podobnym charakterze uczestniczył także w innych kampaniach ojca. Możliwe, że błędna informacja w kronice Hydacjusza jakoby to on poślubił Eudocję, córkę cesarza Walentyniana III, również jest odbiciem jego ważnej roli w państwie..
Wedle relacji Prokopiusza Gento podczas bitwy pod Kartaginą nabrał podziwu dla waleczności jednego z rzymskich dowódców, Jana. Gdy okręt Rzymianina zaczął tonąć, ten wskoczył do morza, a wówczas syn Genezeryka zaproponował mu pomoc i zagwarantował bezpieczeństwo. Jednak Jan odmówił i utonął, obciążony zbroją..