thumb|250px|Rudolf Agricola Rudolf Agricola (lub Rodolphus Agricola Phrisius) (ur. 17 lutego 1444 w , zm. 27 października 1485 w Heidelbergu) – holenderski pisarz nowołaciński, filolog, poeta, tłumacz, muzyk, jeden z najważniejszych humanistów przed Erazmem z Rotterdamu.
Właściwe jego nazwisko brzmi Roelof Huysman (pisarz był synem mnicha benedyktyńskiego). Swoje gruntowne wykształcenie zdobywał w Erfurtcie (bakalaureat w 1458) i Louvain (magisterium w 1465). W latach sześćdziesiątych XV wieku odbywa podróże po Włoszech. W latach 1468(?)-1475 studiował prawo cywilne na Uniwersytecie w Pawii, a później udał się do Ferrary (1475-1479), gdzie stał się protegowanym księcia d’Este. W Ferrarze, był uczniem Theodora Gaza i uczestniczył w wykładach Battista Guariniego. W 1484 zdobył posadę profesora greki na Uniwersytecie w Heidelbergu.
Ważniejsze dzieła Rodolphus Agricola, De inventione dialectica. Lucubrationes (facsimile van de editie Keulen: Gymnich, 1539) Nieuwkoop: De Graaf, 1967. Rudolf Agricola, De inventione dialectica libri tres / Drei Bücher über die Inventio dialectica, Kritisch herausgegeben von Lothar Mundt, Tübingen: Niemeyer, 1992. Rodolphe Agricola, Ecrits sur la dialectique et l’humanisme.